4 - چون از خدا نسبت به كارى كفايت و اعانت خواهد بداند كه خدا او را كفايت مىكند ، زيرا اين صفات پديدار نشود جز به وسيلهء حسنِ ظن به خدا . 5 - چون كارى براى خدا كند بداند كه خدا آن را قبول مىكند . و سزا است آمرزش جو و توبه كار و دعا كن و عامل ، اين اعمال را با يقين به اجابت طبق وعدهء درست خدا انجام دهد زيرا خدا وعدهء قطعى نسبت به آنها داده است ولى اگر اين كارها را بكند و گمان برد قبول نيست و سودى ندارد ، اين نوميدى از درِ رحمت خدا است كه خود گناه بزرگى است ، و اما گمان آمرزش با اصرار به گناه و گمان ثواب با ترك اعمال ، نادانى و غرور است كه پيروى از مذهب مرجئه مىشود ، زيرا گمان ترجيح يك طرف است براى دليل موجودى و اگر بىدليل باشد صرف غرور و تمنا است ( از شرح حديث 2 ) . از مجلسى ( ره ) - « لا اخرجك اللَّه » يعنى خدايت توفيق دهد كه هميشه عبادتِ خود را ناقص شمارى و خود را مقصر دانى . از ميرداماد ( ره ) - معارى ، كسى است كه اسب لخت سوار شود ، و مقصود از آن در اينجا كسى است كه عبادتِ سرسرى و بىمغز كند . ورع ، به معنى پارسائى است و گرچه در اين اخبار به ترك مطلق محرمات تعبير و تفسير شده و مجلسى ( ره ) آن را به ترك مشتبهات و بلكه پاره‌اى مباحات تفسير كرده ولى از نظر متن لغت و استعمال بيشتر نظر به خوددارى از شهوت به زنان دارد چنانچه در نصاب گويد « عفيف و حصور و ورع پارساى » و اين حديث هم به اين معنى اشارت دارد كه اگر در مردى ورع باشد دوشيزه‌ها و زنهاى پشت پرده هم به زودى از حال او مطلع مىشوند ، زيرا زنان هر چه پرده‌نشين باشند و با حجاب كامل به كوچه و بازار و برزن آيند زودتر از روحيه و توجهات مردمى كه دنبال آنها هستند و به آنها توجه دارند